เวลา...

วันเวลาล่วงเลยมานานแค่ไหนแล้วก้อไม่รู้
ที่ปล่อยให้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไหลเอื่อยไปอย่างช้า ๆ และค่อย ๆ หมดไป
เหมือนกับเม็ดทรายขาวละเอียดในขวดแก้วตรงหน้า


จากวินาที เป็นนาที
จากนาที เป็นชั่วโมง
จากชั่วโมง เป็นวัน
จากวัน เป็นเดือน
จากเดือน เป็นปี

เมื่อสะดุ้งตื่นจากภวังค์ขึ้นมาพานพบสิ่งที่เรียกว่า ปัจจุบัน
ก้อแทบจะยอมรับมันไม่ได้
ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตดูเหมือนจะค่อย ๆ ถอยหลังเข้าคลอง
ถอยไปไกลจากจุดเริ่มต้นจนแทบไม่เห็นฝุ่น


ว่ากันว่า
แค่ย่ำอยู่กับที่
ก้อเหมือนกับก้าวถอยหลังแล้ว


โลกมันเริ่มหมุนรอบตัวเองเร็วขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
หรือว่าเราหมุนรอบตัวเองช้าลงกันแน่


ในจังหวะการเคลื่อนที่ของชีวิตที่ช้าลง
เราได้ซึมซับอะไรไว้บ้างหรือป่าว

นอกจากความว่างเปล่าและความหลังเก่าคร่ำคร่าเหล่านั้น

เครดิต คุณตะกอนของหัวใจ จากเว็บwhenifallinlove.net

สู่กลางใจเธอ

ระยะทางที่ห่างไกลยังมีวันจะไปถึงแต่ช่องว่างความห่างหัวใจใครคนหนึ่ง...

ไม่รู้จะไปถึงวันไหนต้องใช้เวลานานเท่าไร...

กว่าจะเดินทางผ่านเข้าไปอีกนานไหมที่จะได้สัมผัสฝันอันยิ่งใหญ่...สู่กลางใจเธอ

ถึง...คนของความผูกพัน ในวันที่โลกหมุนวนมาให้เราได้รู้จักกัน

ในวันที่สายลมแห่งมิตรภาพพัดมาหา จุดเริ่มต้นของสิ่งเล็ก ๆ

ที่เรียกว่า...ความรู้สึกดีดี... วันนี้ฉันรับรู้ได้ว่ามันกำลังก่อตัว

เพิ่มมากขึ้นทบทวีที่หัวใจของฉัน ภายใต้ความห่างไกล

ในองศาที่แตกต่างระยะทางอันเหินห่าง

ฉันไม่แน่ใจนัก...ว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นอาวุธ

ที่คอยลอบทำร้ายบั่นทอนหัวใจเธอให้ปวดร้าวและ

หวั่นไหว บ้างหรือเปล่า ฉันก็ไม่อาจรู้ได้

แต่สำหรับฉันแล้ว การยืนอยู่บนความเดียวดายของการเวลาที่เคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ

ในความห่างไกลของเธอและฉัน ความอาทรห่วงใยที่มีให้ต่อคนของหัวใจเช่นเธอยังคงเต็มเปี่ยม

อย่างมั่นคงตลอดมาและตลอดไป เธอจะรู้บ้างไหม...

ว่าทุกครั้งที่ความเหงาย่างายเข้ามาเกาะกุมที่ใจของฉัน

สายลมที่พัดมาเบา ๆความเงียบงันจากสิ่งรอบกายเวลานี้...

ฉันได้ปล่อยใจให้เธอเดินทางเข้ามาในความรู้สึก เพราะอะไรนะเหรอ...

ก็เพราะเธอคือกำลังใจพิเศษที่เคยเติมเต็มสิ่งดีดีให้กับฉันในเวลานี้ไง

ในวันที่หัวใจมีเธอเหมือนโลกหมุนสิ่งดีดีมาให้เจอไม่ขาดสายในคืนหนึ่ง

ที่นับดาวบนฟ้าไกลเหมือนดาวน้อยใหญ่...เป็นตัวแทนว่าเธออยู่ที่นี่...ใกล้ ๆ

ตาความเหงาที่แฝงมากับสายลมหนาวเหมือนจะคอยบอกเล่าเรื่องราวของคนที่ปลายฟ้าหากเธอเหงา...

ส่งความห่วงใยไปกระซิบบอกให้ลองหลับตาแล้วคิดถึงกันทุกครา...เหมือนทุกทีที่เหว่ว้า...ฉันคิดถึงเธอ

บ่อยครั้งที่ความคิดถึงก่อตัวขึ้นอย่างมากมาย

ในยามที่ฉันได้ยินเรื่องราวความเป็นไปของเธอประโยคหนึ่ง

ที่ฉันมักจะบอกเธออยู่เสมอ นั่นคือ "ฉันเป็นห่วงเธอนะ"

บางทีความรู้สึกนี้มันอาจจะมีมากไปจนทำให้เธอรู้สึกรำคาญ

คนที่น่าห่วงที่สุดอาจจะเป็นฉัน (เธอบอกอย่างนั้น)

ฉันอาจจะเป็นคนขี้แยในสายตาเธอแต่เธอจะรู้สึกเหมือนฉันไหมว่า

ความห่วงใย...ทำให้ฉันแบ่งปันสิ่งดีดีส่งไปด้วยความเต็มใจความคิดถึง...

ทำให้ใจได้ผ่อนคลายเมื่อนึกถึงเธอ ความห่างไกล...

ทำให้ฉันคิดถึงเธอมากขึ้นกว่าปกติและความรัก...

กำลังสร้างบทกวีจรรโลงหัวใจของฉันในยามนี้

อาจเป็นเพราะฉันรู้สึกว่า...หัวใจเธอบอบช้ำมามากมายกับความรัก

แล้วจะแปลกอะไรหากฉันจะหยิบยื่นสิ่งดีดีให้กับเธอบ้าง ฉันรู้...

ว่าฉันไม่ใช่ผู้วิเศษ ไม่มีคาถาเวทมนต์ที่จะคอยเสกอะไร

ให้เธอได้สมใจไม่ซะทุกอย่าง เป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดา

แต่หากเธอจะมองให้ลึก ๆ ภายใต้ความเย็นชามันแฝงความจริงใจอยู่

หลายครั้งที่อยากจะบอกเธอแต่เธอก็มักจะบอกว่าไม่เชื่อจริงสินะ...

เพียงคำพูดไม่กี่คำจะมีความหมายอะไร วันนี้ฉันเพียงอยากบอกเธอว่า

อย่าคิดว่าเธอไม่มีใครเพราะเวลานี้เธอจะยังมีฉัน...

ที่จะอยู่เป็นกำลังใจเพื่อเธอตลอดไป+++ไม่ได้งดงาม

เหมือนกุหลาบขาวไม่ได้สุกสกาวเช่นดาวบนปลายฟ้า

ไม่ได้เลิศเลอเช่นใครในสายตาเพียงเข้ามาเพื่อต่อเติม

กำลังใจอย่าหวาดกลัวจะเดียวดายในวันท้อ

เพราะฉันจะรอโอบล้อมกล่อมกอดให้ฉัน

อาจเป็นเพียงอากาศที่หมุนวนอยู่

รอบกายแต่นั่นคือความห่วงใย...

ที่จะหล่อหลอมเป็นรักใหม่ได้สักวัน

ท่ามกลางวันคืนที่หมุนผ่านไป

ฉันยังไม่พ่ายแพ้ต่อกาลเวลา

และความห่างไกลเธอรู้ไหม....

ว่าฉันเขียนทุกความรู้สึกที่มีต่อเธอลงบนทุกหน่วยพื้นที่

ของความทรงจำในหัวใจเพราะเธอคือคนสำคัญ

ที่ทุกคืนวันฉันเฝ้าบอกว่าห่วงหา ห่างไกล..

ใช่ว่าจะเปลี่ยนตามเวลาเพราะคนที่แคร์เธอตลอดมายังเหมือนเดิม

แม้มีบางทีที่ฉันเงียบไปไม่ติดต่อเธอ ใช่ว่าทุกสิ่งที่รู้สึกมันจะหยุดลงไปตามนั้น

ไม่มีวันไหน...ที่ฉันไม่คิดถึงเธอเลย ฉันเพียงอยากให้ใจของเราต่างได้พักเพราะฉันอาจจะทำให้เธอปวดหัว

อาจจะทำให้เธอเหนื่อยใจ กับพฤติกรรมแปลก ๆ ของฉันฉันก็แค่อยากให้เธอเข้าใจเหมือนกัน...ว่าฉันแคร์เธอมากแค่ไหน

แม้จะมีเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตฉันไม่ว่าจะสุข หรือทุกข์

กี่หยดน้ำตาที่รินไหล สิ่งที่เธอไม่อาจรู้ได้ แต่ฉันไม่เคยปล่อยวางหัวใจให้ลืมเธอ...

สักทีเธอเคยบอกว่าระยะทางไม่ใช่อุปสรรค

และฉันก็เชื่ออย่างนั้นแต่เธอรู้ไหมว่าอะไรคือุปสรรค

"หัวใจ"ยังไงละหัวใจของคนเราที่ยากจะเข้าใจ

ที่ยากจะเข้าถึง หัวใจที่เก็บงำอะไรเอาไว้มากมาย

หัวใจที่ไม่อาจรู้ได้ว่าคิดยังไงรู้สึกอย่างไร

มันอาจจะไกลแสนไกล

แต่ฉันก็ยังเดินทางต่อไป...

เผื่อสักวันฉันอาจจะได้เข้าไปอยู่ในใจของเธอบ้าง

...ได้หรือเปล่า

แต่จากตรงนี้จะอีกไกลไหม...

จากมือเธอนั้นไปสู่ใจ

ฉันไม่รู้ว่ามันจะนานเท่าไรเพราะมันดูแสนจะยาวไกล

ไกลสักเพียงไหนฉันไม่รู้ว่ามันจะนานเท่าไรฉันเองก็พร้อมจะก้าวไป...จะไปสู่กลางใจเธอ

เครดิต คุณลูกกวาดสีหม่น จากเว็บwhenifallinlove.net

เล่าขาน...นิทานน้ำตา

ถ้าหากครั้งนี้...ไม่มีเธอลวงหลอกไว้ฉันนี้คงงมงาย...เห็นรักดีเกินไปไม่มีวันจะรู้ฉันเจ็บครั้งนี้...ฉันมีเธอเป็นดั่งครูสอนฉันให้เข้าใจ...รักร้าวเป็นเช่นไร...ขอบใจจริง ๆ
เค้าไปจากเธอแล้ว!!!!ไม่เป็นไร ทำใจดีดีไว้...ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอนะอย่าร้องไห้ ... น้ำตาลูกผู้ชาย...ฉันกลัว...ฉันหวั่นไหว...ฉันปวดใจ
ฉันไม่เหลือใครแล้ว ...ไม่เป็นไรเธอยังมีฉัน...
ทำไมเธอถึงดีกับฉันอย่างนี้ละ...เพราะ- - - เพราะ- - - เพราะฉัน..... (ความเงียบงันกลืนคำตอบให้จางหายไป)
เธอดื่มเหล้าหนักขึ้นทุกวัน เธอบอกว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอลืมฉันห่วงเธอ....และบอกให้เธอเลิกได้ไหมถ้าฉันเลิกเธอจะให้อะไรฉัน?เธออยากได้อะไรละขอให้เธอรักฉันได้ไหม..... ฉันนิ่งไป- - - ทำไมจะไม่ได้ละ
ความใกล้ชิด ความผูกพัน ความสงสาร - - -ทุกความรู้สึก ... กำลังจะก่อตัวเป็น ความรัก ใช่ไหม?
ครั้งหนึ่ง...ฉันเคยเฝ้ามองเธออยู่ห่าง ๆ มองทางแห่งความฝัน ... และความสำเร็จของเธอ
วันนี้ "เธอล้มลง" ฉันจับมือเธอไว้ฉันพยายามจะฉุดดึงเธอขึ้น ..... เธอประคับประคองตัวให้ลุกเธอมีกำลังใจมากขึ้น ....ฉันดีใจที่เธอยิ้มได้
วันนี้...โลกของฉันกลายเป็นสีชมพูเมื่อเธอเดินมาและบอกกับฉันว่า "เธอรักฉัน"รัก รัก รักคืออะไรกันนะ แม้ไม่รู้ความหมาย...แต่ฉันก็อบอุ่นใจจัง
ความรัก...ทำให้ฉันกลายเป็นนักกวีเธอบอกว่า....เธออยากวาดภาพและให้ฉันแต่งกลอนประกอบภาพนั้นฉันยิ้ม .... ฉันดีใจ ...ฉันจะรอ
เวลาผ่านไป....
พักนี้เธอดูซึมไปนะ....เมื่อวานเค้าโทรมา...ใครเหรอ...คนที่ทอดทิ้งฉันไปไงเค้าขอโทษ...และอยากให้เรามาเริ่มต้นใหม่
แล้วเธอบอกเค้าไปว่ายังไงละ ?ฉันรอฟังคำตอบด้วยหัวใจที่สั่นไหว เธอนิ่งไป...
ไม่เป็นไรนะ...อยากให้เธอเลือกในสิ่งที่เธอต้องการฉันฟืนพูดไป....ทั้งที่ใจจมน้ำตาเธอบอกว่า...เธอไม่รู้หัวใจตัวเอง...แต่แววตาเธอ...บอกกับฉันว่าความอาทรและเยื่อใย มีมากเกินจะเก็บซ่อนไว้ได้
บ่อย ๆ ที่เห็นเค้าเดินผ่านมาและทักทายแต่เธอทำเฉย ๆ ไม่ค่อยยิ้มและพูดจาแต่สิ่งที่ฟ้องว่ามันไม่จริงคือสายตาสบตากันทุกครั้งก็เป็นเธอที่หวั่นไหวเจ็บปวดรู้ไหมที่ได้รู้ความเป็นจริงว่าเธอนั้นไม่เคยจะลืมและยังรักเค้ามากมายเจ็บปวดทุกครั้งแต่ต้องทนอยู่เรื่อยไปจะห้ามได้อย่างไร...กับเค้าคนที่เธอ...ไม่ลืม
วันนี้...ฉันสับสน อ่อนล้า อ่อนแรงความดีใจและเสียใจปะปนกันไปหมด...ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไรไป
เห็นเธอมากับเค้าฉันก็พอจะเข้าใจว่าคืนดีกันแล้วบอกกับตัวเองว่าในใจไม่ขมขื่นแต่น้ำตากลับไหลมาจากไหลอีกหน่อยเธอคงจะลืมฉัน...อีกหน่อยเราคงไม่ได้พบกันฉันคงเดียวดายอยู่อย่างนี้ทุกวันและคงได้เจอภาพเธออยู่ในฝัน...ตลอดไป
เธอมาบอกลาฉัน....ขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมาและบอกให้ฉันลืมมันฉันบอกกับตัวเองอย่าร้องไห้นะ....อย่าแสดงความอ่อนแอไห้เค้าเห็นตอนนี้ไม่เป็นไร..ฉันเข้าใจ ฉันจะพยายามลืมมันให้ได้นะ...
เธอเดินจากไปแล้วไปพร้อมกับตัวจริงของเธอฉันยืนแน่นิ่งอยู่กับที่....รู้สึกเหมือนลมหายใจหยุดลงชั่วขณะชาไปหมดทั้งหัวใจ เจ็บจังเลย...
เคยคิดว่าเรารักกันคงเพราะฉันเข้ามาในวันที่เธออ่อนไหวเคยคิดว่าเรามั่นคงต่อใจคงเพราะเธออ่อนแอเกินไปในวันวานเหมือนว่าเธอเคยรู้สึกเหมือนบางครั้ง...ความคิดนึกเธอหวั่นไหวเหมือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นและเป็นไปเหมือนทำให้สองใจเราตรงกันแต่ทุกอย่างก็แค่เหมือนแท้จริงย้ำเตือนฉันแค่ฝันเจ้าของใจเธอคือใครคนนั้นสำหรับฉัน...แค่เงาตัวจริงที่ผ่านมาหากเธอจะช่วยรับรู้หัวใจที่มีอยู่คงไม่รอนล้าช่วยบอกฉันทีว่าที่ผ่านมาเธอไม่ตั้งใจจะบอกว่า...รักกัน
วันนี้ฉันเข้าใจมากขึ้น...ความรักทำให้ฉันกลายเป็นนักกวี ส่วนความผิดหวังทำให้ฉันกลายเป็นนักปรัญชา
รักคืออะไร วันนี้ฉันได้คำตอบแล้วรัก....คือการจากลา ไม่เหลือซึ่งพันธนาการใด ๆ หากนั่นหมายถึงอิสระและความสุขของคนที่เรารักอาจเป็นสิ่งสุดท้ายที่พอจะทำให้ใครสักคนได้เห็นค่าเมื่อถึงที่สุดฉันคงต้องบอกลาความรัก และบอกตัวเองว่าได้ทำดีที่สุดแล้ว
สายน้ำไม่ย้อนกลับ ความรักจึงหลับไหลอดีตกาลผ่านเลยไป รอยอาดูรหวนให้คอยจดจำ
หัวใจแห้งและแล้ง อย่ากลับมาเพื่อแทงซ้ำแหลกพอแล้วที่เธอทำ ตอกและย้ำจนฝังใจ
เพราะไม่รู้..จึงเคยรอหวังเกิดก่อ...คงเป็นได้แท้จริงแล้วโง่งมงายตามเก็บฝันเพียงลำพัง
...นาทีที่เธอไป...หัวใจเหมือนถูกขังตรึงจนชาในภวังค์ถูกกลบฝังใต้ผืนดิน
ความรักฉันหมดแล้วถูกทำลายจนแหลกสิ้นสิ่งที่เหลือให้กลืนกินคือหยดรินหยาดน้ำตา
ลาก่อน...เจ้าความรักขอไปพักใต้เงาฟ้าลืมเถิดที่ผ่านมาให้บทลา...กลบสัญญา...หมดสิ้นไป
ถึงกระนั้น...ฉันก็ไม่รู้สึกโกรธ หรือโทษเธอ แต่กลับอดที่จะศรัทธาในความรักและความมั่นคงที่เธอมีให้เค้าไม่ได้ทางแห่งฝันของเธอใกล้เป็นจริงแล้วสินะส่วนทางของฉัน....ไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรอีก จะต้องเจ็บอีกสักกี่ครั้ง...จะต้องเจอความผิดหวังสักกี่หนแต่ฉันก็จะรอ.....รอ.....รอสักวันที่จะพบเจอ....คนที่รักฉันอย่างแท้จริงไม่ว่าจะไกลหรือจะแสนนานเพียงใด
สำหรับบทเรียนนี้...ฉันจะให้มันกลายเป็นเรื่องเล่านิทานแห่งน้ำตาของคนโง่เขลาคนหนึ่งเท่านั้นเอง...และจากนี้คงต้องมั่นคอยดูแลและรักษาดวงใจไว้ให้ดีดี o^___^o

เครดิต คุณลูกกวาดสีหม่น จากเว็บwhenifallinlove.net

ค น ทุ ก ค น

ไม่จำเป็นต้องเป็นอย่างที่คนอื่นคิดว่าควรเป็น
ผู้หญิง..จึงไม่จำเป็นต้องเกิดมาพร้อมกับ
ความเป็นเพศที่อ่อนแอ
เป็นเพศที่ต้องมีคนมาคุ้มครอง ดูแลตลอดเวลา
ผู้หญิงควรที่จะดูและตัวเองได้ในระดับหนึ่ง
สามารถจัดการกับตัวเองได้
โดยไม่ต้องเป็นภาระของใคร
ควรที่จะรู้จักคิดหาวิธีช่วยเหลือตัวเอง
ก่อนที่จะขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
และแก้ปัญหาก่อนที่จะโยนปัญหาไปให้ใคร
ทำตัวเองให้อยู่ได้โดยไม่พึ่งพา..
เข้มแข็งในการที่จะอยู่และทำอะไรคนเดียว
ไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้ชีวิตเราแกร่งจนกร้านเกินไป
เพราะความเป็นผู้หญิงจะลดทอนความเกินเหล้านั้น
ให้มาอยู่ในจุดที่พอดีเอง และจุดที่พอดีนั้น..
ก็จะทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายได้อย่างมหัศจรรย์

.

เครดิต คุณaLiMe จากเว็บwhenifallinlove.net

ความรัก..เส้นด้าย

ความรักก็เหมือนกับ..เส้นด้าย
เมื่อใดที่เราตึงเกินไปมันก็จะขาด
ก็เหมือนเวลาที่เรารักและทุ่มเทมากจนเกินไป
ให้จนคนรับรู้สึกว่าไม่มีค่า
แต่ถ้าเราหย่อนเกินไปก็เหมือนจะใช้ประโยชน์อะไรได้ไม่ดีเท่าที่ควร
กับความรักที่ไม่ค่อยดูแลใส่ใจกันเท่าที่ควรที่สุดมันก็จะจบลง
ในความรู้สึกของฉันความรักกับเส้นด้ายคล้ายกัน
มันก็แค่เส้นใยบางๆ ที่ดึงคน 2 คนให้มารู้จักและผูกพันกัน
แค่สายใยบางๆ ที่ทำให้คน 2 คนรักกัน..
แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือเราจะทำยังไงให้สายใยบางๆ นั้น คงอยู่ให้นานที่สุด
ถึงแม้จะบางแต่มันคงเหนี่ยวแน่นมากพอสมควร
ไม่งั้นคงไม่สามารถเชื่อมใจคน 2 คนให้ติดกันได้หรอก
คนเรารักกันยิ่งนาน....ก็ต้องมีทั้งความเข้าใจ
และบางครั้งอาจจะไม่เข้าใจกัน
ก็เหมือนเส้นด้ายยิ่งยาวโอกาสพันกันย่อมมีสูง
ในวันที่ความรักเกิดข้อขัดแย้งหรือความไม่เข้าใจกันนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับว่าคน 2 คน
จะแก้ไขยังไง บางคนสาดอารมณ์เข้าหากันใช้อารมณ์ในการแก้ปัญหา
เหมือนกับด้ายที่พันกันจนเกิดปม ถ้าเราใช้อารมณ์เพื่อพยายามแก้ปมนั้น มันกลับยิ่งแน่นขึ้น จากเดิมที่มีเคยปมเดียว ก็จะกลายเป็นอีกปม อีกปม หากเรายังใช้อารมณ์อยู่เราก็ไม่สามารถจะแก้ปมนั้นได้ตรงกับข้ามเราอาจต้องตัด หรือด้ายอาจต้องขาดไปเลยด้วยซ้ำ
แต่ถ้าเรารอให้ทุกอย่างเย็นลงและพยายามใช้สติค่อยแก้ไข ไม่นานเราจะพบว่าเราสามารถแก้ไขปมนั้นได้ไม่ยากนัก
เหมือนกับความรักในยามที่ต่างคนต่างร้อนรุ่มด้วยอารมณ์ต่างฝ่ายต่างสาดอารมณ์เข้าหากัน ปัญหาเพียงเล็กน้อยก็อาจจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้ แต่หากเราใช้สติให้เหตุผลอยู่เหนื่ออารมณ์ ทุกปัญหาย่อมจะผ่านไปได้ดีแน่นอน
คิดแบบฉันไหมค่ะ....



เครดิต คุณalonegril จากเว็บwhenifallinlove.net

กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก

เด็กชายผู้ซึ่งรู้จักกันโดยบังเอิญ ในโลกเสมือนจริง......
ไม่น่าเชื่อเลยว่า ผู้ชายคนหนึ่งจะอดทนอารายได้มากขนาดนี้
ก่อนที่เราจะได้เป็นแฟนกันนั้น ฉันแทบจะไม่เคยพูดดีๆ กับเค้าเลย
แต่เค้าก็อยู่กับฉันมาจนถึง... วันนี้
....วันที่เราได้คบกัน.....
เราได้เริ่มเรียนรู้กันมากขึ้น
ในเวลาต่อมาที่เด็กหญิง.... เลิกกับชายคนนึงปาย แล้วเธอก็เริ่มที่จะทำใจได้
เธอได้ตัดสินใจให้โอกาส... เด็กชาย
เราได้เรียนรู้กันจิงๆ ก่อนคบกันเป็นเวลาหลายเดือนอยู่
ในระหว่างนั้น เด็กชายได้ขอเด็กหญิงคบอยู่ด้วยกัน 2 รอบ
เด็กชายชอบบอกว่า "ตัวเป็นคุณหนู" อ่ะ
เด็กหญิงเองม่ายชอบคำนี้เลยให้ตายเหอะ.....ฟังแล้วมันโมโหอ่ะ
เพราะว่าเด็กชายชอบว่าตัวเอง ว่าด้อยกว่าเด็กหญิง
คนเรามันก็เท่ากันนั้นแหละ!
เห่อ.....
แล้ว... เวลาก็ล่วงเลยผ่านไป
ทั้งเด็กหญิงและเด็กชายก็ต่างได้เรียนรู้กันมากขึ้น
ความรักครั้งนี้สอนอะไรๆ กับเด็กหญิงมากมาย
จนเด็กหญิงเองก็ไม่เคยคิดว่าวันนึงเธอจะได้รู้จัก ได้เรียนรู้อะไรต่างๆ
ช่วงเวลาที่เด็กหญิง และ เด็กชายคบกันนี้ แน่นอนว่ามันต้องมีปัญหากันบ้างเป็นธรรมดา
ปัญหาของทั้งสองก็คือ "ระยะทาง"
เพราะว่า ทั้งสองอยู่กันคนละที่ คนละจังหวัด
ความเชื่อใจ และการไว้ใจเท่านั้นที่เด็กหญิงพึ่งมอบให้แก่เด็กชายผู้ห่างไกล
("ยินดีต้อนรับสู่โลกเหงาๆ กับความวุ่นวายที่ซ้ำซาก")
("ขออโหสิกรรมให้กับทุกสิ่ง และขอบคุณทุกอย่างที่เกิดขึ้นดำเนินเป็นไป('/\') ขอบคุณค่ะ")

เครดิต คุณnu_jey จากเว็บwhenifallinlove.net

รอวันที่กำแพง จะถูกทลายลง

ฟากหนึ่งของถนน... หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธออยากข้ามไปฝั่งตรงข้าม ข้ามไปหาชายหนุ่ม คนที่เธอคิดว่าเขามีความรักให้เธอ แต่เธอไม่กล้าข้าม เพราะครั้งหนึ่ง เธอเคยข้ามถนน แล้วถูกชายหนุ่มคนหนึ่งขับรถชน เธอเจ็บ... เจ็บจนกลัว

อีกฟากหนึ่งของถนน ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ เขาอยากข้ามไปฝั่งตรงข้าม ข้ามไปหาหญิงสาว คนที่เขาคิดว่าเธอมีความรักให้เขา แต่เขาไม่กล้าข้าม เพราะครั้งหนึ่ง เขาเคยขับรถ แล้วชนหญิงสาวคนหนึ่ง เขากลัว... กลัวว่าจะเจ็บแบบนั้น

ทั้ง 2 ฟากของถนน ความรัก มองเห็นคนทั้งสองอยู่ ความรัก มองเห็นความเจ็บ และความกลัวของคนทั้งสอง แปลง... กลับกลายเป็นกำแพง สูง ระฟ้า หนา ไม่มีใครเข้าถึง ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง ความรัก เฝ้ารอคนทั้งสองอยู่ รอวันที่กำแพงจะถูกทลายลง พังทลายด้วยความรักของคนทั้งสอง

เครดิต คุณmemory จากเว็บwhenifallinlove.net